آدمی هرچه مربوط به خودش باشد برایش شیرین و هم سبك و آسان و قابل تحمل است (مثل معروف: آب دهان هركس به دهان خودش شیرین است) اما هرچه مربوط به دیگران است بر دوشش سنگینی می كند. اخلاق و سلیقه و عادات و عقاید دیگران برای ما چون مربوط به خود ما نیست، تلخ و سنگین و غیرقابل تحمل است. لهذا در هر كسی لازم است سعه ی صدری پیدا شود و قدرت «تحمل» پدید آید. انسان نباید انتظار داشته باشد كه همه ی مردم هم سلیقه و همفكر او باشند. مردم طبعاً همان طوری كه از لحاظ شكل و قیافه و اندامْ مختلف آفریده شده اند و نمی ت

   حسن خلق آن است که فرد به اخلاق و صفات پسندیده ی انسانی و اسلامی مزیّن شده باشد و با خوی خوش،اخلاق نیکو و اعمال و کردار خود را تطبیق دهد و بر نحوه ی برخورد و روابط خود را با دیگران تنظیم کند.   اهمیت این خصیصه به قدری است که خداوند تبارک و تعالی پیامبرش را چنین توصیف کرده:  (وَ إنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظِیم). (1)   ای پیامبر در حقیقت تو به خُلقی نیکو و عظیم آراسته ای.   از سوی دیگر آن حضرت نیز هدف از بعثت خود را تمام مکارم اخلاقی معرفی فرموده است که:   بُعِثْتُ لاُتَمِّمَ مَکارِمَ الأخْلاق. (24)